کارتان باز به این کهنه مثل می افتد
گذر پوست به دباغ محل می افتد

رنج پروانه و بلبل همگی بیهوده ست
شهد گل،بر لب زنبور عسل می افتد

به لب سرخ خودت،هااای ننازی چل گیس
سیب ، دست حسنی های کچل می افتد !

اهل لافی که همه رستم دستان هستند
کِش شلوارکشان ، وقت عمل می افتد

قاصدک دست تو را پیش خلایق رو کرد
خبرت بر سر هر کوی و گذر می افتد