شب های پاییزی هیچ چیزی از دلتنگی نمیدانند،

آهسته می آیند،

و کنار پنجره مینشینند،

و تو خودت را بیشتر روی تخت مچاله میکنی...

و در خودت جمع میشوی،

و سرت را بیشتر زیر پتو فرو میبری...

انگار میتوانی از خیالش به جایی در تاریکی فرار کنی؛

نمیشود،

تنها نفس هایت تنگ تر میشود،

تنها بغض هایت سخت تر میشود،

تنها،

تنهایی هایت را بیشتر حس میکنی...

شب اما همانجا در اتاق نشسته...

و گویی،

خیابان های بی حضور تو، راه های آشکار جهنم اند ...